Henri de Toulouse-Lautrec

In 1892 staat chansonnier en schrijver Aristide Bruant op het hoogtepunt van zijn carrière. Hij is bevriend geraakt met Henri de Toulouse-Lautrec, die zijn optredens komt bijwonen in de Mirliton, het cabaret dat Bruant enkele jaren eerder had geopend. Het is bij Lautrec dat hij verscheidene affiches voor shows bestelt, waaronder deze affiche voor Ambassadeurs, een chic café-concert aan de Champs-Elysées. Het personage, met zijn brede en geronde borst, zijn kwaadaardige blik en ironische trek om de mond, krijgt een imposante behandeling. Zijn massieve silhouet neemt de hele voorgrond in. Wanneer hij uitging, droeg Bruant wijde fluwelen kleren, zware laarzen, een lange pelerinemantel en een hoed met immense randen. Lautrec heeft slechts enkele lijnen nodig om de persoonlijkheid van zijn model te vatten en herleidt hem tot de karakteristieke elementen: de rode sjaal, de grote zwarte hoed, de knuppel die hij als wandelstok gebruikt. Hij beeldt de chansonnier in driekwart af, handig gebruikmakend van zowel het silhouet als de achtergrond waartegen het afsteekt. Er is geen decor – enkel de in het zwart behandelde figuur van de toneelmeester in het halfduister schept enige diepte. Een leuke anekdote: de directeur van de Ambassadeurs was geschokt toen hij de affiche te zien kreeg. Hij vond ze te gewaagd qua compositie, te hard en vulgair voor zijn ietwat snobistische cliënteel en weigerde ze te kopen. Enkel toen Bruant ermee dreigde niet op te treden, gaf hij toe. De chansonnier eiste zelfs dat de affiche zou worden opgehangen aan beide zijden van de scène en in de hele stad op de avond van de voorstelling.