Na het avondgebed behoort tot de vele voorstellingen van het begijnenleven, waarvan Mellery, net als de symbolistische dichter Georges Rodenbach, de stilte en sereniteit op prijs stelt. Het licht dat van bovenaf op het trappenhuis valt, accentueert de witte sluiers van de zusters en de glazen bol van de lamp. Door zwart krijt op het gegreinde papier uit te strijken bekomt de kunstenaar intense lichteffecten. Hoewel hij weigert zich te laten verleiden door het impressionisme en zijn latere ontwikkelingen doet het werk qua techniek aan Seurat denken. Mellery verkiest echter te focussen op de verborgen zijde van de dingen, die hij tijdens een innerlijke zoektocht probeert te verkennen, zodat we hem op dat vlak als een voorloper van het idealisme kunnen beschouwen.