Hippolyte Boulenger

Bewolkte hemel illustreert de virtuositeit waarmee Hyppolite Boulenger erin slaagt wolkenmassa’s weer te geven en er het thema van het schilderij van te maken: een onstuimige hemel, een discrete horizonlijn als enige landschap, en niet de minste menselijke aanwezigheid. Het is de expressie van een realistisch vastgelegde natuur in volle metamorfose. De wolken lijken van rechts naar links te worden opgejaagd, waardoor ze minder zwaar worden tegen de blauwe achtergrond. Boulenger slaagt erin het vluchtige vast te leggen met enkele snelle, nerveuze penseelstreken, in expressieve pasteuze verflagen die het licht vasthouden. Volgens L’Art Moderne (januari 1881) zei hij hierover aan zijn vrienden: “Elke wolk is een wezen met een eigen gelaat, een eigen uitzicht. Ik wil ze me toe-eigenen, tot hen doordringen, ze leren kennen, niet langer genoegen nemen met die gemeenplaatsen die een afgrijselijke banaliteit voortbrengen.” Zijn voor die tijd ongewone landschappen worden verlicht door luchten waarin de volle originaliteit van zijn studie tot uitdrukking komt. Volgens Boulenger kunnen we de natuur slechts afbeelden via rechtstreeks contact, met andere woorden in de open lucht: ”Ik keer terug naar de natuur, met mijn potlood…, uitsluitend op zoek naar de lijn, en geleidelijk dringen ze mijn oog binnen, dalen ze in mijn gedachten af en stromen ze tot in mijn vingertoppen, deze vluchtige contouren die men ongrijpbaar acht, die men afdoet als bijkomstig en zonder dewelke – dat voel ik, dat schreeuw ik uit – er geen oprechte kunstenaars kunnen bestaan, geen grote landschapschilders.”