Jean-Luc Moerman

De taal van autodidact Jean-Luc Moerman is in grote mate schatplichtig aan de wereld van de graffiti en de hiphop, of nog aan die van de Amerikaanse strips en de popart. De kunstenaar brengt een polymorf en wemelend oeuvre waarvan het skelet zich rond de tekening wikkelt, zoals op Connectingthings. Zijn netwerken van golvende, bewegende lijnen ontwikkelen zich op heel gevarieerde dragers en dito contexten (papier, doek, spiegels, aluminium, zelfklevers, neon, foto’s, huiden… zowel in openbare plaatsen en stedelijke ruimten als in galerijen en musea, op muren, vloeren plafonds…). De kunstenaar sloopt alle tussenschotten, hij zaait verwarring. Hij maakt al even graag gebruik van zwart-wit als van fluorescerende kleuren. Hoewel zijn kronkelige loofwerk een hoogst organisch karakter heeft, lijkt het toch tot de sciencefiction te behoren. De motieven waaieren uit, groeien en komen uiteindelijk tot leven aan de zijde van diegenen die er aandacht aan willen schenken (zoals in de Brusselse straten).