Gaston Bertrand zuivert het reële dat zijn vertrekpunt is en synthetiseert zijn onderwerpen. Hij behandelt de duinen hier als hoekige, driehoekige vormen via op elkaar gelegde transparante vlakken in koele tinten. Ontdaan van elk overbodig motief ademt dit schilderij een gevoel van soberheid. Dit werk is kenmerkend voor het onderzoek dat de kunstenaar rond de geconstrueerde abstractie voert.