Jean Delville

De liefde der zielen is de perfecte belichaming van de idealistische esthetiek die Jean Delville halfweg de jaren 1880 in Parijs had ontdekt. Door de richting van het symbolisme in te slaan – een beweging waartoe ook Sâr Peladan behoorde, de oprichter van de filosofische orde der Rozenkruisers – nam Delville afstand van het naturalisme dat hij tot dan toe had beoefend. Via zijn werk geeft de kunstenaar uitdrukking aan een spiritueel universum en aan zijn streven naar harmonie tussen kleur en beweging.  De in dit tafereel voorgestelde geliefden zijn de twee helften van een androgyn wezen. Volgens de mythe die Plato in zijn Symposium aanhaalt, zou dit menselijk wezen, gemaakt van een man en een vrouw in één, de woede der goden hebben opgewekt. Als straf deelde Zeus hen in twee delen, die sindsdien op aarde rondzwerven, constant op zoek naar de andere helft waarmee ze zich willen herenigen. Dit thema sloot perfect aan bij de symbolistische idealen en werd eind 19de eeuw in ere hersteld, onder meer dankzij Richard Wagners Tristan und Isolde en via kunstenaars als Fernand Khnopff.  De ronde, zinnelijke vormen op dit doek zijn typisch voor de art nouveau. De tegenstelling tussen de koele kleuren en de spat warme kleuren in het midden symboliseert de polariteit van de twee seksen. Het gebruik van tempera, een verf op basis van ei en olie die in doorschijnende lagen is opgebracht, geeft de tinten diepte en verfijning.