De symbolistische schilder Fernand Khnopff zocht altijd inspiratie in het thema van de vrouw in al haar gedaanten. Hier is ze tegelijk ‘chimaera’ en enigmatische schoonheid, met andere woorden perversiteit en ideaal. Vaak stond zijn zuster Marguerite model voor hem. Ze was rosharig, zoals veel vrouwenfiguren bij Khnopff, en ze herinnert aan de vrouwen van Dante Gabriel Rossetti of Edward Burne-Jones, prerafaëlitische schilders en wegbereiders van het symbolisme. De Chimaera die we hier zien, is niet die uit de Griekse mythologie, want de kunstenaar heeft haar morfologie aangepast om zijn intenties beter uit te drukken. Zo is ze niet langer een monster, half-leeuw half-geit, maar een wezen, half-vrouw half-leeuw. Khnopff nam zijn toevlucht tot mythologische thema’s en een sfeer van geheimzinnigheid om de dagelijkse werkelijkheid in te ruilen voor een innerlijke werkelijkheid. De compositie is intrigerend en de uitgewassen tinten zorgen ervoor dat alle sleutels om het werk te ontcijferen opgaan in de nevelige twijfels die Khnopff zo dierbaar zijn. Achter de werkelijkheid probeert hij de meervoudigheid van de zintuigen en innerlijkheid van zijn personages over te brengen. De toeschouwer wordt daarbij bewust buitengesloten.