Fernand Khnopff

Waarschijnlijk stond de zuster van Fernand Khnopff, Marguerite, model voor De argwaan. Op basis van een foto drukt hij zijn vrouwelijke ideaal uit door het met een tekening te verfraaien. Uit de diepte van haar ogen spreekt iets wat minachting of onschuld zou kunnen zijn. Het gezicht wordt benadrukt door de witheid van de lelie, symbool van zuiverheid. Het nauwelijks te onderscheiden ovaal van het gelaat is slechts ter hoogte van de kin duidelijk aangegeven. Op het voorhoofd rust een haarkrul en het geheel baadt in een camaieu van grijs geschapen door de zachtheid van het potlood. De blik, die heel belangrijk is in Khnopffs oeuvre, fascineert onmiddellijk en trekt alle aandacht naar zich toe. De kijker verliest zich meteen in deze in de verte starende pupillen. Fernand Khnopffs kunst sluit aan bij de symbolistische stroming, die zich eind negentiende eeuw ontwikkelde en die de werkelijkheid doorgaans mimetisch behandelde, hoewel ze ook een grote mate van mysterie en innerlijkheid bevatte. Achter het reële, achter de voorwerpen of de wezens, schuilt een verborgen wereld, een wereld van de ziel waarin twijfel, bitterheid en onbehagen heersen. Deze houding was al even symptomatisch voor de toenmalige maatschappij in volle verandering als de houding van optimisme opgewekt door de moderne vooruitgang. Deze stroming vertaalde zich onder meer in een terugkeer naar religieuze thema’s met een moraliserende boodschap, die in Frankrijk op gang werden gebracht door Gustave Doré en zijn illustraties van de Bijbel en de Divina Commedia.