Max Ernst

De gruwel van de oorlog van 14-18, toen Max Ernst in het Duitse leger diende, vormde ongetwijfeld de inspiratiebron voor dit fantasmagorische visioen van De jager, terwijl de voorstelling zelf duidelijk is beïnvloed door de surrealisten waar Ernst mee omging: een schilderijlijst, achter de hond, zorgt voor een soort optisch spel, een beeld-in-beeld waarmee Ernst ons in een andere realiteit onderdompelt. Dat gevoel van bevreemding en onbehagen, nog versterkt door het contrast tussen de bruinige tinten en de blauwe achtergrond, doet ons verder dan het motief kijken en laat ons onze eigen dromen binnendringen.  Max Ernst vervaardigde De jager in 1926. De voorschriften van het surrealisme volgend, verbeeldde hij de aanhoudende stroom van ons onbewuste, vol dromen en nachtmerries. Maar in tegenstelling tot Magritte, die in die periode realistische motieven gebruikte, opteerde Ernst voor nieuwe vormen.  Hij paste ook heel eigen technieken toe, zoals de grattage voor de weergave van de golvingen onderaan het schilderij. Vaak legde hij ook een blad papier op het parket om er dan met potlood over te wrijven, waardoor imaginaire motieven ontstonden.  Deze technieken entten het procedé van het ‘automatisch schrijven’ op de schilderkunst en stelden de kunstenaar in staat met de notie van het toeval te spelen. Zijn hele leven lang wijdde Ernst zich aan de verkenning van de picturaliteit. Zijn hoogst persoonlijke en originele oeuvre maakt hem tot een van de grootste 20ste-eeuwse kunstenaars.  Het Museum van Elsene bezit twee andere werken van Ernst, waaronder Vogels, bladeren en druiven, een werk dat kunstverzamelaar Max Janlet in 1977 aan het museum legateerde.