Joan Miro

In een hemel met veelkleurige hemellichamen zweeft een wit paard met een buitenmaatse nek, de manen in de wind, in een imaginaire galop. Maar het gaat om een circus, zij het een kosmisch en droomachtig circus waarin de piste een donkere vierhoek is. Gekleurde ballen zijn uit de handen van imaginaire jongleurs onstnapt. De ruimte rondom het paard is oneindig. Het doek ademt een minimalistische intensiteit.  Circuspaard van Joan Miró behoort tot een serie van een tiental gelijknamige doeken, waarover hij zelf zei: “[…] Het heeft me veel tijd gekost ze te maken. Niet om ze te schilderen, maar om ze me voor te stellen.”  De Spaanse schilder en beeldhouwer vestigde zich in het midden van de jaren 1920 in Parijs en sloot er zich bij de kring van surrealisten aan. André Breton, een van de boegbeelden van deze kunststroming, zei over hem dat hij “de mooiste pluim op de surrealistische hoed was”.  Het was een heel vruchtbare periode, waarin de wereld van de dromen zich voor interpretaties opende. Miró bedacht daartoe een repertoire van eenvoudige vormen dat aan een codetaal doet denken. Hij ontwikkelde een persoonlijke voorstellingswijze van het onbewuste. Vormen en symbolen zweven in het luchtledige, tegen een monochrome blauwe achtergrond die de innerlijke wereld van de kunstenaar vertaalt.  Dit doek van Miró was een ‘gelukkig toeval’ in het aankoopbeleid van het Museum van Elsene, dat oorspronkelijk volledig aan Belgische kunst was gewijd. Het werk kwam in 1977 toevallig in de collectie van het museum terecht via het legaat van Max Janlet, een Elsens kunsthandelaar en -verzamelaar.