Max Ernst

Tijdens de jaren 1925-1926 wijdde Max Ernst zich steeds meer aan het thema van de marine. Groen zeegezicht, met zijn subtiele verlopen van groene tinten, bestaat uit twee delen. Het onderste vertaalt de beweging van het water en de golven door middel van grattage, onder een nauwelijks zichtbaar ‘zonnerad’. In het bovenste gedeelte verschijnt in zon in de groene hemel, boven een duidelijk afgetekende horizon. De natuur is alomtegenwoordig in het werk van Ernst. De aarde, met haar zeeën, bergen, wouden, het Leven, een hele kosmologie, krijgen bij hem een visuele vertaling. Het enige wat Max Ernst interesseerde was schilderen. “Zien, zo schrijft hij in een biografische notitie, was mijn eerste bekommernis. Mijn ogen zochten niet alleen gretig naar de verbazingwekkende wereld die hen van buitenaf belaagde, maar ook naar die andere mysterieuze en verontrustende wereld die aanhoudend en met grote regelmaat in mijn jongensdromen opdook en weer verdween. Deze wereld ‘begrijpen’ werd een noodzaak voor mijn geestelijke evenwicht. En daartoe stond mij maar één middel ter beschikking: alles wat zich aan mijn blik aandiende op papier vastleggen, tekenen.”