Victor Servranckx

In een kleurverloop van grijs naar rood komen verscheidene cirkels, volledige of half doorgesneden, met elkaar in botsing. Men kan er een schilderspalet in zien, of planeten met hun satellieten, maar het schilderij doet ook denken aan de voorstellingen van machines die Fernand Léger schilderde.  In feite gaat het hier om een zuiver plastische compositie die de industriële wereld evoceert. De kunstenaar zocht niet langer inspiratie in reële motieven maar wou een universele abstracte kunst scheppen.  Toen Victor Servranckx Opus 53 maakte – zo genoemd omdat het zijn 53ste werk was – was hij pas 26. Na de Eerste Wereldoorlog verzette hij zich, samen met andere kunstenaars zoals Jozef Peeters of Prosper De Troyer, tegen de verburgerlijking van de schilderkunst. Net als zij streefde hij naar een ‘Plastique Pure’ of ‘Zuivere Beelding’.  De opvattingen van de kleine groep kunstenaars werden overgenomen door het Belgische tijdschrift 7 arts, waarvan het eerste nummer het manifest van de constructivistische stroming bevatte. Er stond onder meer in dat “kunst een actieve beleving van de beschaving is”.  De kunst die de constructivisten aanhingen, wou universeel zijn, door iedereen te begrijpen, want volgens Servranckx “zijn het de wetten van de geometrie die mensen verbinden, het platform waar alle mensen elkaar kunnen ontmoeten, een gemeenschappelijke basis voor een mogelijke gemeenschapskunst. De geometrische vorm sluit elk particularistisch individualisme uit…”