Angel Vergara

De ‘scherm-schilderijen’ kenmerken het werk van Angel Vergara al sinds de jaren 2000 en illustreren de continuïteit van een reflectie over de beleving van het schilderen zelf. Tussen zichzelf en een spelende televisie plaatst de kunstenaar een glasplaat waarop hij simultaan de bewegende taferelen ‘reproduceert’. Vergara haalde de meeste beelden die op het scherm te zien zijn uit bestaande films of films die hijzelf maakte. De gebaren en de kleuren scheppen een tijdstroom die de verhouding van de kijker tot het schilderij in de war brengt. Volgens de kunstenaar vergroten de lichteigenschappen van deze ‘led-muren’ de impact van de werken.  Ze worden beleefd, ze bewegen direct voor de blik van de bezoekers. Ze zijn gemonteerd in een lus zonder zichtbaar einde of begin. De titel van deze projectie verwijst naar de Afro-Amerikaanse kunstenaar David Hammons, die net als Vergara vaak als performer in de openbare ruimte optreedt. Vergara liet zich inderdaad eind jaren 1980 opmerken als ‘Straatman’, een in het wit gehulde figuur, getuige én actor van zijn maatschappelijke context.