Senza Titolo herneemt het thema van het reizen dat Valerio Adami zo nauw aan het hart ligt. Het onderwerp wordt ontbonden en gefragmenteerd in functie van de ruimte maar wordt uiteindelijk in een krachtige synthese geherstructureerd. Een autoritaire lijn omsluit de aldus ontstane vlakken, alsof het om puzzelstukjes gaat. De kleuren zijn in grote effen vlakken opgebracht, zonder schaduw. Voor Adami is “het schilderij een complexe stelling waarin eerdere visuele ervaringen onvoorspelbare combinaties vormen en waarin de verbeelding associatief verloopt – een beeld wordt het volgende beeld en de oorspronkelijke vorm transformeert zich voortdurend.” Naast het reizen zijn Adami’s lievelingsthema’s de wereld van de consumptie (winkeluitstalramen, badkamers, metrocoupés…) maar ook ‘portretten’ van beroemdheden (Freud, Joyce, Lenin, Nietzsche, Mahler, Gandhi…) en allegorieën.