Michel Mouffe

In de jaren 1970 verkende de beweging Supports/Surfaces nieuwe creatieve mogelijkheden: doeken zonder raam, willekeurige uitsnijdingen… In die context stellen de werken niets anders voor dan hun materiële realiteit (een doek, pigmenten, vormen). Met zijn Trilogie 2 sluit Michel Mouffe zich volledig bij deze visie aan. Dit ogenschijnlijk stille schilderij heeft toch veel te vertellen: achter de traditionele lijst en een nagenoeg monochrome behandeling ontdekt het opmerkzame oog een onderliggende archeologie. Het raamwerk wordt immers geschraagd door oordeelkundig geplaatste metalen of houten dwarsbalken die hun aanwezigheid op diverse manieren van onder het doek laten aanvoelen. Zo laat het metaal, in contact gebracht met vooraf vochtig gemaakt doek, roestsporen na, of zelfs zwellingen, terwijl het hout vocht uit het schilderij trekt en discretere sporen op het oppervlak achterlaat. Talrijke fijne en vloeiende toetsen acrylverf vormen gekruiste, gekoppelde of gescheiden banden die met brede en platte penselen zijn aangebracht. Hun gelaagde transparanties scheppen een effen oppervlak waardoorheen de kleur blijft zinderen, in het volle besef dat ze niets anders dan licht is.