Fabrice Samyn

Dit werk van Fabrice Samyn komt uit de serie Burning is Shining, ook genaamd Feu l’icône en feu. De eerste titel citeert de dichter John Giorno, die ons eraan herinnert dat we moeten branden om te schitteren, dat we de dood en het onzichtbare moeten aanvaarden om ten volle in het zichtbare te leven. De tweede titel drukt de belangstelling van de kunstenaar voor iconoclasme en idolatrie uit. Het werk is een paneel van massief dennenhout, ongeveer 25 x 30 cm groot en bewerkt met bladgoud dat nadien is gecalcineerd. Goud is een heilig symbool, een verwijzing naar de Byzantijnse kunst, maar de goudwinning heeft ook rampzalige ecologische gevolgen.  Het edelmetaal wordt hier gecombineerd met dennenhout, een ruw en vrij ‘arm’ materiaal, een verwijzing naar de natuurlijke hulpbronnen die steeds dringender moeten worden beschermd. De natuur: het nieuwe icoon dat we moeten vereren, niet vernietigen. Samyns streven om immateriële verschijnselen vast te leggen, ontwaren we ook in de Peintures de feu van Yves Klein, die in de jaren 1960 concreet vorm probeerde te geven aan de onthullende mogelijkheden van de kunst.