Jan Van Imschoot

De schilderijen van Jan Van Imschoot zijn complex en wemelen van verwijzingen naar de kunstgeschiedenis. De kunstenaar is al evenzeer geboeid door de Vlaamse Primitieven en de 17de-eeuwse Hollandse meesters als door Goya, Tintoretto, Luc Tuymans of Raoul De Keyser, en hij omschrijft zijn stijl zelf als ‘anachro-barok’. Zita’s late house, een groot olieverfschilderij op doek uit 2006, evoceert de figuur van de heilige Zita, de Italiaanse patrones van het dienstpersoneel. De schilder had het stoffelijk overschot van de heilige al in 1995 geschilderd en dat thema dan hernomen in 2002 op een tiental doeken in de serie Recrystallisation of a mental maidenhood. Het verhaal gaat dat Zita’s graf in de loop der eeuwen herhaaldelijk werd geopend en dat haar gemummificeerde lichaam steeds in geheel gave staat werd aangetroffen. Het wordt thans tentoongesteld in zijn reliekschrijn in de basiliek San Frediano de Lucques (Toscane). Terwijl de kunstenaar zich vroeger op het motief van het stoffelijk overschot concentreerde, lijkt hij het onderwerp op Zita’s late house te comprimeren in een algemener decor, op de rand van het tragikomische. Antropomorfe landschappen, een bloemencompositie en een spookachtige figuur, hier die van Johnny Cash aan de rechterkant, zitten in het geheel verborgen.